• بهار •

هر سال روز ِ اول ِ عید می‌رفتیم خونه‌ی ِ عزیز... امسال دیگه نیست...

خوش به حال ِ غنچه‌های ِ نیمه‌باز

بوی ِ باران، بوی ِ سبزه، بوی ِ خاک
شاخه‌های ِ شسته، باران‌خورده، پاک
آسمان ِ آبی و ابر ِ سپید
برگ‌های ِ سبز ِ بید
عطر ِ نرگس، رقص ِ باد
نغمه‌ی ِ شوق ِ پرستوهای ِ شاد
خلوت ِ گرم ِ کبوترهای ِ مست
نرم‌نرمک می‌رسد اینک بهار
خوش به حال ِ روزگار

خوش به حال ِ چشمه‌ها و دشت‌ها
خوش به حال ِ دانه‌ها و سبزه‌ها
خوش به حال ِ غنچه‌های ِ نیمه‌باز
خوش به حال ِ دختر ِ میخک که می‌خندد به ناز
خوش به حال ِ جام ِ لب‌ریز از شراب
خوش به حال ِ آفتاب

ای دل ِ من، گرچه در این روزگار
جامه‌ی ِ رنگین نمی‌پوشی به کام
باده‌ی ِ رنگین نمی‌نوشی ز جام
نقل و سبزه در میان ِ سفره نیست
جامت از آن می که می‌باید تهی‌ست
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه‌ی ِ غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ

— ابر و کوچه، فریدون مشیری

  
ایمان، ساعت ِ ۱:٤٠ ‎ق.ظ.، روز ِ چهارشنبه ۱ فروردین ۱۳۸٦
تگ‌ها:


• پيام‌بر نگه‌بان ِ مردم نيست، اما ولی ِ فقيه هست! •

ببینید چه‌قدر زیباست این آیه از قرآن:

”وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا أَشْرَكُواْ وَمَا جَعَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظًا وَمَا أَنتَ عَلَيْهِم بِوَكِيلٍ.“

”اگر خدا می‌خواست شرک نمی‌ورزیدند [ولی نظام ِ خلقت ِ انسان را بر اساس ِ اختیار قرار داد]؛ و تو را نگاه‌بان ِ آن‌ها تعیین نکرده‌ایم؛ و کارگزار ِ آنان نیستی.“

— انعام، ۱۰۷، ترجمه‌ی ِ علی‌اکبر طاهری قزوینی

واقعاً که باید پرتش کرد تو صورت ِ آدم‌های ِ بنیادگرا!

300 the movie :بی‌ربط

پی‌نوشت: شأن ِ مذهبی، شأن ِ حکومتی

  
ایمان، ساعت ِ ۱:۳٦ ‎ق.ظ.، روز ِ سه‌شنبه ٢٩ اسفند ۱۳۸٥
تگ‌ها:


• Beyond Redemption •

یه دوستی حرف ِ خوبی می‌زد. می‌گفت اگه دیدی میان پیشت و بهت می‌گن فلان کارت اشتباهه، وضعت بد نیست؛ اما اگه دیدی هیچ‌کس چیزی بهت نمی‌گه، بدون که اوضاعت خیلی خرابه.

  
ایمان، ساعت ِ ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ.، روز ِ پنجشنبه ۱٧ اسفند ۱۳۸٥
تگ‌ها:


• بهانه برای ِ نوشتن •


و شما که به سالیانی چنین دوردست به دنیا آمده‌اید
ـــ خود اگر هنوز «دنیائی» به جای مانده باشد
و «کتابی» که شعر ِ مرا در آن بخوانید ـــ!
خفّت ِ ارواح ِ ما را به لعنت و دشنامی افزون مکنید
اگر مبدأ ِ خراب‌آبادی هستیم
                                     که نام‌اش دنیاست!

ما بسی کوشیده‌ایم
                           که چکش ِ خود را
بر ناقوس‌ها و به دیگچه‌ها فرود آریم،
بر خروس‌قندی‌ی ِ بچه‌ها
و بر جمجمه‌ی ِ پوک ِ سیاست‌مداری
که لباس ِ رسمی بر تن آراسته. ـــ

ما بسی کوشیده‌ایم
                           که از دهلیز ِ بی‌روزن ِ خویش
دریچه‌ئی به دنیا بگشائیم. ـــ

ما آبستن ِ امید ِ فراوان بوده‌ایم،
دریغا که به روزگار ِ ما
                           کودکان
مُرده به دنیا می‌آیند!

اگر دیگر پای ِ رفتن ِمان نیست،
باری
      قلعه‌بانان
                  این حجت با ما تمام کرده‌اند
که اگر می‌خواهیم در این سرزمین اقامت گزینیم
می‌باید با ابلیس قراری ببندیم.

آمدن از روی ِ حسابی نبود و
                                     رفتن
                                           از روی ِ اختیاری.

کدبانوی ِ بی‌حوصله
آینه را
        با غفلتی از سر ِ دل‌سردی
                                           بر لب ِ رَف نهاد.

ما همه عَذراهای ِ آبستن‌ایم:
بی آن‌که پستان‌های ِمان از بهار ِ سنگین ِ مردی گُل دهد
زخم ِ گُل‌میخ‌ها که به تیشه‌ی ِ سنگین
ریشه‌ی ِ درد را در جان ِ عیساهای ِ اندُه‌گین ِمان به فریاد آورده است
در خاطره‌های ِ مادرانه‌ی ِ ما به چرک اندر نشسته؛

و فریاد ِ شهید ِشان
به هنگامی که بر صلیب ِ نادانی‌ی ِ خلق
                                                     مصلوب می‌شدند:
«ـــ ای پدر، اینان را بیامُرز
     چرا که، خود نمی‌دانند
                                  که با خود چه می‌کنند!»

— بخش ِ ۵ از شعر ِ «شبانه»، دفتر ِ «آیدا: درخت و خنجر و خاطره!»، احمد شاملو

پی‌نوشت ِ ۱: هرگونه برداشت ِ سطحی از این شعر اکیداً ممنوع است.

پی‌نوشت ِ ۲: شاهین و لیلا و بقیه‌ی ِ بچه‌های ِ کانون ِ اندیشه و گفت‌وگوی ِ دانشگاه ِ صنعتی ِ امیرکبیر زحمت ِ خیلی زیادی برای برگزاری ِ همایش ِ روز ِ جهانی ِ زن (۸ ِ مارس) کشیدن... شاید هم ـــ به حق ـــ از من ناراحت باشن که هیچ کمکی نکردم... توصیه می‌کنم شرکت کنید.

  
ایمان، ساعت ِ ۱٢:۳۳ ‎ق.ظ.، روز ِ پنجشنبه ۱٠ اسفند ۱۳۸٥
تگ‌ها:


• :-( •

برای ِ رسیدن به یک آرزو، از چند تا آرزو باید دست کشید؟

  
ایمان، ساعت ِ ٢:٢٤ ‎ب.ظ.، روز ِ چهارشنبه ٩ اسفند ۱۳۸٥
تگ‌ها: