• ايستاده با لبخند •

به خودم يادآوری می‌کنم: بی‌مهری ِ «ديگران» به تو و کارهای ِ تو، هيچ اهميتی نداره؛ آن‌ها اساساً تو رو درک نمی‌کنن. و ضمناً يادم هست: هرچه بيش‌تر تلاش کنی که خودت باشی ـــ نه اون‌چه که جامعه می‌خواد ـــ تنهاتر می‌شی.

شبانه

گوئی
      هميشه چنين است
                                ای غريو ِ طلب ــ:
تو در آتش ِ سرد ِ خود می‌سوزی
و خاکسترت
               نقره‌ی ِ ماه است
تا تو را
        در کمال ِ بَدر ِ تو نيز
                                باور نکنند.

چه استجابت ِ غم‌ناکی!

زخم‌ات
        از آن
              بَدر ِ تمام بود
تا مجوسان
              بر گُرده‌ی ارواح ِ کهن
                                        به قلعه در تازند.

هميشه چنين بوده؟
هميشه چنين است؟

(ترانه‌های ِ کوچک ِ غربت، احمد شاملو)

  
ایمان، ساعت ِ ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ.، روز ِ دوشنبه ۱ اسفند ۱۳۸٤
تگ‌ها: