• تنهايی، تنهايی ِ عريان •

”اکثر ِ مکالمات، در واقع منولوگ‌هايی (تک‌گويه‌هايی) هستند که در حضور ِ شاهد ارائه می‌شوند.“

— مارگارت ميلار

“Most conversations are simply monologues delivered in the presence of witnesses.”

— Margaret Millar

اين يه حقيقت ِ تلخه که من هميشه و در هر موقعيتی تجربه‌ش کردم. چند روز ِ پيش يکی از دوست‌هام اين گفته رو برام فرستاد. بيش‌تر ِ مواقع، وقتی داريم با هم حرف می‌زنيم، در واقع داريم حرف‌هايی رو که برای ِ خودمون جالبه به خودمون می‌گيم. منتها ترجيح می‌ديم يه نفر ِ دومی هم به عنوان ِ شاهد حضور داشته باشه. و لزومی هم نداره که حرف‌های ِ ما برای ِ اون نفر ِ دوم جذابيتی داشته باشه.

اين ريشه در فرديت ِ انسان داره، تنهايی ِ عميق و بی‌چون‌وچرای ِ انسان، و اين که هيچ انسانی درک ِ حقيقی‌ای از يه انسان ِ ديگه نداره. انسان‌ها تنها هستن چون هر کدوم يه موجود ِ منحصر به فردن، چون با هم فرق دارن.

توضيح: عنوان رو از شاملو وام گرفته‌م.

بی‌ربط: از اين طرح ِ تغيير برای برابری خيلی خوشم اومد. به نظرم اولين کار ِ اساسی‌ايه که فمينيست‌های ِ ايرانی دارن انجام می‌دن. همه‌ی ِ فعالان ِ حقوق ِ زنان تو ايران دور هم جمع شدن تا يک ميليون امضا برای ِ تغيير ِ قوانين ِ تبعيض‌آميز جمع‌آوری کنن. کليات ِ طرح رو می‌تونيد اين‌جا بخونيد. حتماً تو اين صفحه امضا کنيد و حتماً به دوستان‌تون بگيد که امضا کنن.

  
ایمان، ساعت ِ ۱:۳۸ ‎ب.ظ.، روز ِ سه‌شنبه ٧ شهریور ۱۳۸٥
تگ‌ها: