• آفرينش •

”من به اين جملات و صفات مشکوکم... وقتی در سيستمی قرار داری که امکان ِ زندگی بيرون ِ اون رو نداری نمی‌تونی تعريفی از خصوصيات ِ سيستم ارائه بدی. مثل ِ اين که در مورد ِ زيبايی ِ کتابی که خوندی حرف بزنی در صورتی که فقط همين کتاب در دنيا وجود داره (قياس ِ خوبی نيست البته)... مثلاً وقتی در مورد ِ نظم حرف می‌زنيم در حقيقت اين صفت رو در برابر ِ بی‌نظمی قرار می‌ديم. هر دوی ِ اين صفات از درون ِ سيستم ِ ساخت ِ خدا به دست اومده. يعنی ما چيزی جز اين نظم نديديم که حالا داريم اين اسم رو روی ِ اين کيفيت می‌ذاريم. ما در سيستم ِ ديگری نبوديم پس چه‌طور داريم پيچيدگی ِ اين سيستم رو ستايش می‌کنيم؟ يا ظرافت رو؟“

— کامنت ِ دوستم پای ِ مطلبی که در مورد ِ ستايش ِ خدا نوشته بودم

من خودم اين حرف رو تا حدودی قبول دارم، ولی نه به تمامی. و البته جوابی رو هم که الآن دارم می‌دم کاملاً قانع‌کننده نمی‌دونم.

”منشأ ِ برکات است خدا که به‌ترين آفريننده است.“

— ۱۴، مؤمنون (۲۳)، قرآن به ترجمه‌ی ِ علی‌اکبر طاهری قزوينی

خدا تنها خالق ِ جهان نيست. همه‌ی ِ ما انسان‌ها خالقيم و هر لحظه داريم زندگی‌هامون رو خلق می‌کنيم، افکارمون رو خلق می‌کنيم، آثار ِ هنری خلق می‌کنيم. به نظر می‌رسه عبارت ِ «به‌ترين آفريننده» از آيه‌ای که آوردم هم به همين موضوع اشاره داشته باشه. چرا ظرافت و درهم‌پيچيدگی ِ آفرينش ِ خداوند رو با آفرينش‌های ِ خودمون مقايسه نکنيم؟ چرا زيبايی ِ يک منظره‌ی ِ طبيعی رو با زيبايی ِ محيط‌های ِ ساخته‌ی ِ انسان مقايسه نکنيم؟ اين همه مثال‌هايی که تو کلاس‌های ِ مزخرف ِ دينی از شگفتی‌های ِ خلقت برامون می‌زدن، چندان هم حرف ِ مفت نبودن. ساختار ِ ماده، ساختارهای ِ ارگانيک، و هزار چيز ِ ديگه که می‌شه به‌شون توجه کرد...

من وقتی اين مقايسه‌ها رو انجام می‌دم، نمی‌تونم خدا رو تحسين نکنم.

  
ایمان، ساعت ِ ٩:٥۳ ‎ب.ظ.، روز ِ دوشنبه ٢٧ شهریور ۱۳۸٥
تگ‌ها: