• عاشقانه •

شب از نيمه گذشت
و هيچ چراغی
    در اين تالار ِ خاموش
روشن نماند.
برای ِ يازدهمين بار
ساعت ِ شنی را واژگون می‌کنم.
شن ِ روان
از ميان ِ انگشتان‌ام
به زمين می‌ريزد.
انتظار
    انتظار
        انتظار
و اينک زمان
که از کف می‌رود.

و کتاب‌های ِ شعر
    که امروزم را پر کردند
    ـــ و شايد فرداهای ِ ديگر را هم ـــ
از نرودا و پاز
تا شاملو و حکمت؛
همگی
از يک نگاه ِ گيرای ِ تو
بيش نمی‌ارزند.

نور ِ اميد
در ساعت ِ دو و سی دقيقه‌ی بامداد.
و ياد ِ پرواز ِ رؤياهامان
با دو بال ِ سبُک
در آن ساعات ِ بامدادی ِ بی‌انتها.
بيداری
    بيداری
        بيداری.

نيستی نازنين.
عاشقانه‌هايم را
    به دست ِ باد ِ غرب می‌سپارم
تا در طلوع ِ سال ِ نو
ـــ آن‌دم که درخت زنده شود ـــ
نام‌ام را در يادت زنده کند.

◊ اون چيزی که در ابتدای ِ اين وب‌لاگ نوشتم ديگه لزوماً رعايت نمی‌شه.

  
ایمان، ساعت ِ ۳:٠٤ ‎ق.ظ.، روز ِ جمعه ٢۸ اسفند ۱۳۸۳
تگ‌ها: