• بهار •

هر سال روز ِ اول ِ عید می‌رفتیم خونه‌ی ِ عزیز... امسال دیگه نیست...

خوش به حال ِ غنچه‌های ِ نیمه‌باز

بوی ِ باران، بوی ِ سبزه، بوی ِ خاک
شاخه‌های ِ شسته، باران‌خورده، پاک
آسمان ِ آبی و ابر ِ سپید
برگ‌های ِ سبز ِ بید
عطر ِ نرگس، رقص ِ باد
نغمه‌ی ِ شوق ِ پرستوهای ِ شاد
خلوت ِ گرم ِ کبوترهای ِ مست
نرم‌نرمک می‌رسد اینک بهار
خوش به حال ِ روزگار

خوش به حال ِ چشمه‌ها و دشت‌ها
خوش به حال ِ دانه‌ها و سبزه‌ها
خوش به حال ِ غنچه‌های ِ نیمه‌باز
خوش به حال ِ دختر ِ میخک که می‌خندد به ناز
خوش به حال ِ جام ِ لب‌ریز از شراب
خوش به حال ِ آفتاب

ای دل ِ من، گرچه در این روزگار
جامه‌ی ِ رنگین نمی‌پوشی به کام
باده‌ی ِ رنگین نمی‌نوشی ز جام
نقل و سبزه در میان ِ سفره نیست
جامت از آن می که می‌باید تهی‌ست
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه‌ی ِ غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ

— ابر و کوچه، فریدون مشیری

  
ایمان، ساعت ِ ۱:٤٠ ‎ق.ظ.، روز ِ چهارشنبه ۱ فروردین ۱۳۸٦
تگ‌ها: