• شکاکيت •

بعضی‌ها فکر می‌کنن ترانه‌های ِ محسن ِ نامجو یه بدعت‌گذاری ِ خطرناک در ادبیات ِ فارسیه. مثلاً ایراد می‌گیرن به همچین حرف‌هایی:

ای عرش ِ کبریایی
چیه پس تو سرت
کی با ما راه میایی
جون ِ مادرت

مشکل این‌جاست که این «بعضی‌ها»، آشنایی‌شون با ادبیات ِ فارسی از طریق کتاب‌های ِ درسی ِ جمهوری ِ اسلامی بوده. وگرنه نمونه‌ی ِ این حرف‌ها در ادبیات ِ ما کم نیست:

اِبریق ِ می ِ مرا شكستی ربی
بر من در ِ عیش را ببستی ربی
من می‌خورم و تو می‌كنی بدمستی
خاكم به دهن مگر تو مستی ربی

— حکیم عمر ِ خیام ِ نیشابوری

پیر ِ ما گفت خطا بر قلم ِ صُنع نرفت
آفرین بر نظر ِ پاک ِ خطاپوشش باد

— خواجه حافظ ِ شیرازی

قاضی‌ی ِ تقدير
با من ستمی کرده است.
به داوری
ميان ِ ما را که خواهد گرفت؟

من همه‌ی ِ خدايان را لعنت کرده‌ام
هم‌چنان که مرا
خدايان.
و در زندانی که از آن اميد ِ گريز نيست
بدانديشانه
               بی‌گناه بوده‌ام!

— احمد شاملو

  
ایمان، ساعت ِ ٤:٠۸ ‎ق.ظ.، روز ِ یکشنبه ٢٦ فروردین ۱۳۸٦
تگ‌ها: