• تو ديگه چرا؟! •

می‌گن نياز ِ ديگران به آدم، نعمتيه که خدا در اختيار ِ انسان قرار داده تا نهايت ِ استفاده رو بکنه و گوهر ِ انسانی ِ خودش رو نشون بده. اما من اين نعمت رو درک نمی‌کنم. چی‌کار بايد کرد وقتی کسی به‌ات نياز داره و تو چيزی نداری که به‌اش عرضه کنی؟! اگه دست ِ خالی ِ من رو می‌ديدن باز هم رو می‌آوردن به‌ام؟ چه‌قدر آدم بايد شرمنده بشه؟

آهای خدا! آخه اين چه‌جورشه؟ امتحانه؟ چه فايده‌ای توش هست؟ اين بار سنگينه... به بد کسی سپردی‌ش. اگه اوضاع يه جور ِ ديگه بود شايد می‌شد. ولی آخه... خودت که به‌تر می‌دونی. می‌دونی که اين آدم ِ هميشه‌خوش چی تو دل‌اش می‌گذره. تو ديگه مثل ِ بقيه چرا باورت شده؟!

خدا! تو چرا باورت شده؟!

  
ایمان، ساعت ِ ٩:٤۱ ‎ب.ظ.، روز ِ شنبه ٢٧ فروردین ۱۳۸٤
تگ‌ها: