• ما بايد قد بکشيم تا خود ِ خورشيد برسيم •

از اين ترانه‌ی ِ «يغما گلرويی» در کتاب ِ «رقص در سلول ِ انفرادی» ـــ که هديه‌ی ِ يه دوست ِ خوب بود ـــ خيلی خوش‌ام اومد. عنوان‌اش هست «فردا قشنگه»:

نگو پائيز اومده پشت ِ در ِ خونه‌ی ِ ما!
نگو بارون زده رو سر ِ تموم ِ غنچه‌ها!
ما با هم خود ِ بهاريم، شعر ِ پائيزُ نخون!
نمی‌ذاريم ديو ِ برف و يخ بياد تو خونه‌مون!

ما بايد قد بکشيم تا خود ِ خورشيد برسيم!
رو همه تاريکيا، خستگيا، خط بکشيم!

روبه‌رومون روشنه! فردا قشنگه! مگه نه؟
پيش ِ پامون يه پل ِ رنگ و وارنگه! مگه نه؟
تو دلامون يه چراغه که بهش می‌گن اميد!
غم نداريم که زمونه جنس ِ سنگه! مگه نه؟

خستگی حريف ِ ما نيست، توی ِ راه ِ زندگی!
نمی‌ذاريم که بيفتيم توی ِ چاه ِ زندگی!
دس به دست ِ هم می‌ديم، تا دنيا آفتابی بشه!
آسمون ِ آرزومون، آبی ِ آبی بشه!

ما بايد قد بکشيم تا خود ِ خورشيد برسيم!
رو همه تاريکيا، خستگيا، خط بکشيم!

خيلی چيز ِ قشنگيه هديه دادن و گرفتن.

  
ایمان، ساعت ِ ۸:٤٧ ‎ب.ظ.، روز ِ شنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸٤
تگ‌ها: