• سياست و نااميدی •

اين روزها همه‌ی ِ کارم شده بحث ِ سياسی، چيزی که خيلی‌ها بدجوری ازش متنفرند. اما کاری‌ش نمی‌شه کرد. من البته سياست هيچ‌وقت برام هدف نبوده. اصلاً بی‌ارزش‌تر از اين حرف‌هاست که بخواد هدف ِ آدم باشه. اما يه وسيله‌ست، برای ِ چيزهای ِ مختلف. الآن، برای ِ اميد دادن به آدم‌ها. وقتی می‌بينم کسی که بايد شاداب و فعال و تأثيرگذار باشه، نااميد و منفعل و اثرپذيره، هرجور شده بايد قانع‌اش کنم که «می‌شه». می‌شه خيلی کارها کرد اگه بخوايم. خيلی چيزهايی که ناممکن به نظر می‌رسه، به راحتی امکان‌پذيره. فقط بايد بخوايم. دکتر معين ممکنه تو اين انتخابات ببره يا ببازه؛ ولی ما «حق نداريم» نااميد باشيم، نسبت به هيچ چيز.

  
ایمان، ساعت ِ ۱٢:٢٩ ‎ق.ظ.، روز ِ دوشنبه ٩ خرداد ۱۳۸٤
تگ‌ها: