• چند گزاره‌ی ِ انتخاباتی •

۱- من دموکراسی را تنها شيوه‌ی ِ قابل‌قبول برای ِ حکومت‌داری می‌دانم، و در مقابل، معتقدم توسعه‌ی ِ آمرانه ذاتاً نمی‌تواند متوازن و پايدار باشد.

۲- باورم اين است که دست‌يابی به دموکراسی، تنها و تنها از جاده‌ی ِ اصلاحات ِ عميق اما گام‌به‌گام ممکن است، و نه تغييرات ِ سطحی و دفعتی.

۳- من تقديرگرا نيستم. در هر حوزه و زمينه‌ای که وارد می‌شوم، قصدم اين است که کنش‌گری ِ مؤثر داشته باشم، و از انفعال و تأثيرپذيری بيزارم. به اين ايمان دارم که حتا کوچک‌ترين افراد می‌توانند بزرگ‌ترين تغييرات را ايجاد کنند، به شرط ِ آن که اراده و اميد وجود داشته باشد.

۴- از ديدگاه ِ من حق گرفتنی‌ست، نه دادنی. معتقدم بايد حقوق ِ خود را بشناسيم، و با اولويت‌بندی و حساب ِ هزينه و فايده، آن‌ها را به دست آوريم.

۵- علاوه بر مسئوليت‌های ِ فردی، هرکس را حامل ِ مسئوليت‌هايی اجتماعی می‌دانم. از نظر ِ من انسان حق ندارد در برابر ِ نابه‌سامانی‌های ِ جامعه بی‌تفاوت باشد.

۶- با شناخت ِ نسبی‌ای که از نامزدهای ِ موجود به طور ِ خاص، و صحنه‌ی ِ سياست ِ ايران به طور ِ عام دارم، مصطفی معين را از سه لحاظ، کم‌ياب می‌دانم:
- بينش ِ علمی
- صداقت و قاطعيت
- پايبندی به دموکراسی در عمل

۷- از هر ايرانی ِ داخل يا خارج ِ ايران خواهش می‌کنم با رأی به دکتر معين، به دموکراسی و اميدواری رأی ِ اعتماد دهد، و از هيچ تلاشی برای ِ افزودن بر اين سبد ِ آرا فروگذار نکند.

  
ایمان، ساعت ِ ۸:۱٤ ‎ب.ظ.، روز ِ جمعه ٢٠ خرداد ۱۳۸٤
تگ‌ها: