• آه ای يقين ِ يافته، بازت نمی‌نهم! •

ماهی

من فکر می‌کنم
هرگز نبوده قلب ِ من
                           اين‌گونه
                                     گرم و سُرخ:
احساس می‌کنم
در بدترين دقايق ِ اين شام ِ مرگ‌زای
چندين هزار چشمه‌ی ِ خورشيد
                                          در دل‌ام
می‌جوشد از يقين؛
احساس می‌کنم
در هر کنار و گوشه‌ی ِ اين شوره‌زار ِ يأس
چندين هزار جنگل ِ شاداب
                                   ناگهان
می‌رويد از زمين.

آه ای يقين ِ گم‌شده، ای ماهی‌ی ِ گريز
در برکه‌های ِ آينه لغزيده توبه‌تو!
من آب‌گير ِ صافی‌ام، اينک! به سِحر ِ عشق؛
از برکه‌های ِ آينه راهی به من بجو!

من فکر می‌کنم
هرگز نبوده
              دست ِ من
                            اين سان بزرگ و شاد:
احساس می‌کنم
در چشم ِ من
                  به آبشر ِ اشک ِ سُرخ‌گون
خورشيد ِ بی‌غروب ِ سرودی کشد نفس؛
احساس می‌کنم
در هر رگ‌ام
               به هر تپش ِ قلب ِ من
                                            کنون
بيدارباش ِ قافله‌ئی می‌زند جرس.

آمد شبی برهنه‌ام از در
                               چو روح ِ آب
در سينه‌اش دو ماهی و در دست‌اش آينه
گيسوی ِ خيس ِ او خزه‌بو، چون خزه به‌هم.
من بانگ برکشيدم از آستان ِ يأس:
«– آه ای يقين ِ يافته، بازت نمی‌نهم!»

احمد شاملو، باغ ِ آينه

  
ایمان، ساعت ِ ۳:٥٤ ‎ب.ظ.، روز ِ جمعه ٢٥ شهریور ۱۳۸٤
تگ‌ها: