• موتزارت به توان ِ دو •

در واقع موتزارت دو بار در تاریخ متولد شده. یه بار به نام ِ ولفگانگ آمادئوس موتزارت در اتریش ِ قرن ِ ١٨، یه بار به نام ِ یان تیرسن در فرانسه‌ی ِ قرن ِ ٢٠. و البته نبوغش در زندگی ِ دوم محصول ِ تکامل ِ نبوغش در زندگی ِ اوله. توضیح ِ دیگه‌ای به ذهن ِ من نمی‌رسه.

  
ایمان، ساعت ِ ٥:٠٥ ‎ب.ظ.، روز ِ یکشنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸٧


• Essential •

فیلم ِ ساعت‌ها رو احتمالاً دیدین. کتابش رو هم شاید خونده باشین. مایکل کانینگهام، نویسنده‌ی ِ این کتاب، در مورد ِ موسیقی ِ این فیلم که ساخته‌ی ِ فیلیپ گلس هست حرفی زده که وقتی برای ِ اولین بار خوندم مو به بدنم راست شد. اون روز مطمئن شدم که موسیقی برای ِ همیشه جزئی از زندگی ِ من خواهد بود.

The shortest and simplest answer I've ever been able to offer when asked why I write novels is, because I can't sing, play an instrument, or compose sonatas. I mean no disrespect to literature if I say that, should an extraterrestrial suddenly appear before me and ask to know something essential about the people of earth as expressed through their art, my first thought would be of Bach rather than Tolstoy.

  
ایمان، ساعت ِ ۱۱:۱٩ ‎ب.ظ.، روز ِ یکشنبه ٢٦ آبان ۱۳۸٧


• ملودیکا •

کادوی ِ غیرمنتظره و خاصی مثل ِ یه ملودیکا تو موقعی که آدم حالش خیلی خوب نیست چه‌قدر می‌تونه خوب باشه... این قطعاً ساز ِ شخصی ِ منه.

خیلی خیلی ممنون!

اگه نمی‌دونید چیه می‌تونید این صفحه رو ببینید یا la dispute رو از یان تیرسن گوش کنید.

  
ایمان، ساعت ِ ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ.، روز ِ چهارشنبه ۸ آبان ۱۳۸٧
تگ‌ها: موسیقی، زندگی


• توئی تنها که می‌فهمی •

عالی... عالی اون‌طور که مشابهی نداره. اون چیزی که شهرام ناظری باید می‌بود ولی سال‌ها بود که نبود. احیای ِ قلبی-ریوی برای ِ موسیقی ِ ایرانی که اگه برکت ِ وجود ِ چنین آثاری نبود، رو به مرگ می‌رفت. آلبومی هست به نام ِ «سِفر ِ عُسرت»، که در خارج از ایران با نام ِ ”The Book of Austerity“ منتشر شده و گویا برای ِ انتشار در ایران به مشکل ِ مجوز خورده (برای ِ سلامتی ِ وزیر ِ بی‌فرهنگ ِ فرهنگ، سربازجو صفار هرندی، صلوات). آهنگ‌سازش یه تازه‌کاره به نام ِ فرخ‌زاد لایق، که شاگرد ِ مسعود شعاری بوده. متأسفم که اگه می‌خواید بشنویدش، باید از این‌جا داونلودش کنید. امیدوارم بتنونیم به زودی اصلش رو بخریم. درکی که در این کار از حجم و رنگ در موسیقی وجود داره بسیار بسیار کم‌یابه. اشعار از مهدی اخوان ثالث، احمد شاملو، محمدرضا شفیعی کدکنی، و هوشنگ ابتهاج دست‌چین شده. این شعر رو علی‌الخصوص بسیار دوست داشتم:

درین شب‌ها

درین شب‌ها
که گل از برگ و
           برگ از باد و
                  ابر از خویش می‌ترسد،
و پنهان می‌کند هر چشمه‌ای
                            سِرّ و سرودش را،
در این آقاق ِ ظلمانی
چنین بیدار و دریاوار
توئی تنها که می‌خوانی

درین شب‌ها،
که گل از برگ و برگ از باد و باد از ابر می‌ترسد.
درین شب‌ها،
که هر آیینه با تصویر بیگانه‌ست
و پنهان می‌کند هر چشمه‌ای
                      سر و سرودش را
چنین بیدار و دریاوار
توئی تنها که می‌خوانی.

توئی تنها که می‌خوانی
رثای ِ قتل ِ عام و خون ِ پامال ِ تبار ِ آن شهیدان را
توئی تنها که می‌فهمی
زبان و رمز ِ آواز ِ چگور ِ ناامیدان را.

بر آن شاخ ِ بلند،
ای نغمه‌ساز ِ باغ ِ بی‌برگی!
بمان تا بشنوند از شور ِ آوازت
درختانی که اینک در جوانه‌های ِ خُرد ِ باغ
                                        در خوابند
بمان تا دشت‌های ِ روشن ِ آیینه‌ها،
                                گل‌های ِ جوباران
تمام ِ نفرت و نفرین ِ این ایام ِ غارت را
                                ز آواز ِ تو دریابند.
تو غم‌گین‌تر سرود ِ حسرت و چاووش ِ این ایام.
تو، بارانی‌ترین ابری
                که می‌گرید،
به باغ ِ مزدک و زرتشت.
تو، عصیانی‌ترین خشمی، که می‌جوشد،
ز جام و ساغر ِ خیام.

— محمدرضا شفیعی کدکنی، برای ِ مهدی اخوان ثالث

  
ایمان، ساعت ِ ٥:٠٦ ‎ب.ظ.، روز ِ چهارشنبه ٢٤ مهر ۱۳۸٧


• «نوای ِ اسرارآمیز» •

بعد از یک روز ِ پرخاطره، که یاد ِ خیلی چیزها و خیلی روزها رو برام زنده کرد، داشتم برمی‌گشتم خونه. جورج لیگتی گوش می‌دادم تو تاکسی. موسیقی ِ خشن اما رَوون ِ لیگتی، مثل ِ رُز ِ سفیده که هم خار داره هم بوی ِ خوش. وسط ِ اون نت‌های ِ فجیع، یهو متوجه ِ یه صدا شدم. این هم پیانو بود، ولی نه از اون جنس. بسیار بسیار لطیف و ملایم. احساس کردم قبلاً نشنیدمش. ادامه داشت. اما معلوم نبود صدا از کجا می‌آد. ما در حال ِ حرکت بودیم. ماشین هم رادیو/پخش نداشت. هنوز صدا می‌اومد. به خودم شک کردم. آیا واقعاً اون صدا وجود داشت؟ از ماشین که پیاده شدم دیگه صدایی نبود. نفهمیدم اون موسیقی چی بود.

  
ایمان، ساعت ِ ٢:٤٠ ‎ق.ظ.، روز ِ یکشنبه ۱٠ شهریور ۱۳۸٧


• آن پهنه چه بود... •

Bodhi

آنی بود، درها وا شده بود.
برگی نه، شاخی نه، باغ ِ فنا پیدا شده بود.
مرغان ِ مکان خاموش، این خاموش، آن خاموش. خاموشی گویا شده بود.
آن پهنه چه بود: با میشی، گرگی هم‌پا شده بود.
نقش ِ صدا کم‌رنگ، نقش ِ ندا کم‌رنگ. پرده مگر تا شده بود؟
من رفته، او رفته، ما بی ما شده بود.
زیبایی تنها شده بود.
هر رودی، دریا،
                     هر بودی، بودا شده بود.

عنوان ِ شعر یک واژه‌ی ِ سانسکریته که می‌شه «روشنیده‌گی» یا «بیداری» یا «بوداشده‌گی» ترجمه‌ش کرد. معنایی نزدیک به «نیروانا» داره. شعر از سهراب سپهریه، دفتر ِ «شرق ِ اندوه». درود به محسن نامجو که خوانش ِ بی‌نظیری از این شعر ِ بی‌نظیر داره.

  
ایمان، ساعت ِ ۱۱:٠٥ ‎ب.ظ.، روز ِ شنبه ۱۱ خرداد ۱۳۸٧


• سنتوری •

آقا کسی می‌دونه اولین قطعه‌ی ِ پیانویی که گلشیفته فراهانی تو «سنتوری» می‌زنه (برای ِ اون ویولونیسته اون‌جا که پارتیه) چیه؟ به شدت خرابم کرده. فکر می‌کنم از شوپن باشه. کسی می‌دونه کدوم قطعه؟

در حاشیه: درود بر داریوش مهرجویی. اگه فیلم رو دیدین و می‌خواید مدیون ِ تهیه‌کننده نباشید، پولش رو بریزید به حساب ِ شماره‌ی ِ ۰۱۱۶۴۰۷۷۹۵ در بانک ِ تجارت، شعبه‌ی ِ چهارراه ِ پارک به کد ِ ۰۳۲، به نام ِ فرامرز فرازمند و داریوش مهرجویی. (منبع)

پی‌نوشت: ظرف ِ همین ۱۰ روز ۵/۹ میلیون تومان پول واریز شده. خوش‌حال شدم. البته گویا سرمایه‌گذاری در حد ِ یک میلیارد بوده. (مبنع)

  
ایمان، ساعت ِ ۱۱:٤٥ ‎ب.ظ.، روز ِ دوشنبه ٦ اسفند ۱۳۸٦
تگ‌ها: سینما، موسیقی