ژست

دوست ِ عزیزی تعریف می‌کرد که اساتید در دانش‌کده‌ی ِ مدیریت ِ دانش‌گاه ِ صنعتی ِ شریف چه نقش ِ مهمی برای ِ کت‌وشلوار یا کفش ِ پاشنه‌بلند قائلند و چه‌طور بر اساس ِ این معیارها به دانش‌جوها نمره می‌دن. اول خیلی تعجب کردم. بعد دیدم اصلاً تعجبی نداره. این عمیقاً ریشه در فرهنگ ِ دهن‌بین و ظاهرپرست ِ ما داره. مگه به خودمون حق نمی‌دیم بر اساس ِ ظواهر ِ هر چیز در موردش قضاوت کنیم؟ مگه همیشه بی‌اهمیت‌ترین چیز «محتوا» نیست؟ در تحصیل، در کار، در دین‌داری، فلسفه، موسیقی، سینما... مگه تنها چیزی که مهمه «فرم» نیست؟ کدوم منتقد ِ موسیقی یا سینما صحبتی از محتوای ِ اثر ِ هنری می‌کنه؟ ملاک ِ دین‌داری نماز و حجابه یا صداقت و محبت؟ در پروژه‌های ِ کاری یا درسی، چیزی به غیر از فایل‌های پاورپوینت به چشم می‌آد؟ خب چرا استاد بر اساس «ژست ِ مدیریتی» به دانش‌جوها نمره نده؟!

/ 3 نظر / 14 بازدید
محمد خوش زبان

إیول، چقدر زیاد از قدیمی ها شنیدم که فلان استاد، همیشه فلان لباس تنش بود و فلان جور می پوشید و ... و چقدر اونایی که واقعا حالیشونه، به فرم اصلا اهمیت نمیدن، نه؟

الناز

آخه این اساتید محترم احتمالا خودشون از مدیریت فقط ژستشو دارن [چشمک]

حمید

واقعاَ همینه ! من دوست دارم یک مثال دیکه هم بهش اضافه کنم ! ژست روشنفکری ! اینجا هم یک سری المانها ( آلمانها نیست ! ) هست که اونها یعنی روشنفکری کسی به اصل قضیه کاری نداره !